Maurice Utrillo

Maurice Utrillo (1883-1955) werd geboren als Maurice Valadon – een buitenechtelijke zoon van model en kunstenares Suzanne Valadon. In 1891 nam de Spaanse schilder en kunstcriticus Miguel Utrillo i Morlius officieel het vaderschap op zich. Maurice had een moeilijke jeugd en raakte als puber al aan de drank. Ook had hij last van psychische problemen. Zijn moeder gaf hem het advies te gaan schilderen en gaf hem zelf les. Zo begon hij met het tekenen en schilderen van straatgezichten. Hij viel nog regelmatig ten prooi aan zijn oude verslaving, maar de schilderkunst werd zijn nieuwe passie. Utrillo schilderde vooral de huizen en straten van Montmartre met zijn oude molens, cafés en plaatsen van vertier. Aanvankelijk gebruikte hij een vrij donker palet; later liet hij zich inspireren door de lichter gekleurde, impressionistische doeken van Pissarro en Sisley. Zijn meest gewaardeerde werk is dat uit zijn ‘witte’ periode (circa 1909-1914), waarin hij voornamelijk werkte in lichte, bleke tinten, waarbij hij zijn verf soms vermengde met zand en gips. Deze schilderijen bracht hem bekendheid bij kunstenaars en critici. Zijn echte doorbraak kwam pas met een expositie samen met zijn moeder in Galerie Bernheim-Jeune in 1923. Daarna werd hij ook in het buitenland bekend. Ondanks zijn succes raakte hij soms weer aan de drank en werd hij enkele malen opgenomen in psychiatrische inrichtingen. In de laatste jaren van zijn leven kon hij vanwege zijn slechte gezondheid niet meer buiten werken en schilderde hij uit zijn geheugen, naar foto’s en ansichtkaarten en wat hij zag vanuit zijn raam.