Georges Rouault

Georges Rouault (1871-1958) ging in 1885 in de leer bij een glasschilder, waar hij middeleeuwse glas-in-loodramen restaureerde. In de avonduren volgde hij lessen aan de École Nationale des Arts Décoratifs en vanaf 1891 ging hij naar de École des Beaux-Arts in Parijs. Daar studeerde hij bij Gustave Moreau, die hem stimuleerde en aanmoedigde en al snel zijn mentor en goede vriend werd. Rouaults vroege werk toont de invloed van Moreau, maar ook van oudere meesters als Daumier en Goya. Via Matisse, Marquet en Manguin kwam Rouault in aanraking met het fauvisme. Omdat zijn werk ook vertegenwoordigd was op de Salon d’Automne van 1905 rekenden critici hem vaak deze stroming, maar Rouault zelf was het daar niet mee eens. Zijn geheel eigen benadering kan eerder getypeerd worden als een vorm van expressionisme. Opvallend daarbij zijn de dikke zwarte contourlijnen en de diepe kleuren, die zijn voorliefde voor middeleeuwse glas-in-loodramen laten zien. Rouault schilderde niet naar de natuur, maar vanuit zijn eigen, innerlijke wereld, waarbij hij vaak koos voor groteske overdrijvingen. Vanaf 1916 wijdde de kunstenaar zich een decennium lang uitsluitend aan het maken van prenten en boekillustraties; daarna pakte hij het schilderen weer op. Als diepgelovige rooms-katholiek concentreerde Rouault zich voor de rest van zijn leven vooral op religieuze thema’s, vaak in combinatie met sociale aspecten en het menselijk lijden. Naast schilderijen en prenten maakte de veelzijdige kunstenaar ook keramiek, glas-in-loodramen en ontwerpen voor tapijten en toneeldecors.